زندگی یعنی همین

دیروز در دانشکده که بودم ر.ع را دیدم. از شاگردهای پارسالم بود. سال آخر بودند و من واحد ترجمه پیشرفته با آنها داشتم. البته بیشتر ترجمه تطبیقی کار کردیم. جلسه اول به خاطر اینکه دیر آمد سر کلاس و بعد هم مدام نیشش باز بود یک حال اساسی ازش گرفتم. ولی بعد از یکی دو جلسه دیدم نه٬ بچه خوبی است. راستش هم دوره ای هایش همه بچه های زرنگی بودند. از کار کردن باهاشون لذت می بردم. بعد از چند جلسه فهمیدم که ر. معروف بود به روبرتو. شاید به خاطر پوست سفید و موهای روشنش. وسطهای ترم فهمیدم که عضو بسیج است. البته به ظاهر و رفتارش نمی خورد. من حتی یکبار هم رفتاری ازش ندیدم که تند باشد. همیشه مودب٬ خنده رو و شوخ بود. در امتحانهای نیمسال دوم فهمیدم که کارشناسی ارشد مطالعات اروپا و آمریکا قبول شده است. یک رشته جدید در دانشگاه تهران است. در همان خیابان امیرآباد بالاتر از دانشکده خودمان. چند هفته پیش دوستهایش برایم تعریف کردند که ازدواج کرده است. دیروز که دیدمش و بهش تبریک گفتم کلی ذوق کرد. دیگر دلم نیامد بگویم پسر جان چرا اینقدر زود٬ مگر عقلت کم بود! در چند دقیقه ای که با هم صحبت کردیم٬ توصیه های خیلی جالبی در مورد ارشد کرد و خیلی هم با آرامش صحبت می کرد. وقتی از هم خداحافظی کردم کلی به خودم فحش دادم به خاطر این همه کوههایی که در این چند وقت دور و بر خودم ساخته ام. البته ناگفته نماند که می خواهم یک ماه و دو هفته ای مرخصی بگیرم و مانده ام که چطوری بروم با مدیر صحبت کنم. این هم یک کوه دیگر. امروز سر کار حسابی خرتوخر بود. شاید چهارشنبه... به هر حال برای نجات از گدا و سیما باید ارشد قبول شوم و بروم پی کارم. وگرنه می شوم فسیل...

همین الآن از ایتالیا خبر رسید که ع. در شرف ازدواج است. عکس العمل احمقانه ام این بود: "چه جالب!!!". چی باید می گفتم؟! مثلا مبارکه؟ خب٬ خبر را پسر داییش که جای بچه من است به من داد٬ من هم نمی توانستم بگویم چه خوب٬ به سلامتی٬ ایشالا به پای هم پیر شوند. یک کمی خنده ام گرفته بود. البته در گفتگوی مجازیم با سروش از راه اینترنت می توانستم قاه قاه بخندم بدون اینکه او صدای خنده ام را بشنود. اصلا ناراحت نشدم. شاید حتی به نوعی خیالم راحت شد. حالا می توانم با خیال راحت هر وقت دلم خواست بروم ایتالیا و هر چقدر هم دلم خواست پیش شهره بمانم. دیگر هم کسی نیست که بخواهد چپ و راست گیر بدهد و  بگوید چشمت را به سوی دنیا باز کن و ببین که همین دور و اطراف پسری هست بسیار مغرور که ممکن است از تو خوشش بیاید. من هم مجبور نیستم صغری و کبری بچینم و غیر مستقیم حالیش بکنم که دنبال یکی مثل آن پسر مغرور نیستم به این دلیل و آن دلیل...!

مغزم واقعا خواب می رود...شاید خسته ام! دلم مامان را می خواهد که به جونش غر بزنم و بابا را که سر به سرش بگذارم. روزها که از سر کار بر می گردم خانه دلم می گیرد. اول از همه بابا دنبالم نیامده و بعد هم مامان در خانه نیست. از چایی عصر هم بدون مامان بدم می آید. یعنی اگر مامان نیاید به اتاقم و نپرسد که شکلات دارم یا نه و بعد با شیطنت بخندد چایی مزه ندارد.

خیر سرم الآن باید حقوق حاکم بر هوا و فضار می خواندم. داشتم می خواندم. داییم آمد٬ کلافه بود. دمق و شاکی. از اون روزهایی که به زور می خندید. دلم سوخت...مرجان می خندید٬ یاسی ولی کسل بود. می گفت خوابش می آید و هنوز مشقهایش را ننوشته است. با بند ساعتش بازی می کرد. دایی دعوایش کرد. من هم سر داییم داد زدم. کمک! بابا که برگردد مجبورش می کنم یک کاری کند که دایی هم از این بلاتکلیفی در بیاید. کار جدید را هم قبول نکرد...گفت مثل استثمار است.  راست هم می گفت. کاری به ماه بودن زنش ندارم٬ ولی دایی بیکار بودی اینقدر زود زن گرفتی؟!  دلم برایش کباب است. از خوبی زیادیش حرصم می گیرد. وقتی هم که رفتند حوصله درس خواندن نداشتم. الآن هم می روم بخوابم...شب بخیر.

راستی امروز و فردا پدیده می رسد ایران. هوووورررررررااااااا

پنج شنبه ظهر ناهار پیش مادربزرگم بودم. نمی دانم چرا ایندفعه به جای شاکی شدن از بعضی از کارهای عمه کوچکم٬ خنده ام می گرفت و به زور جلوی خودم را می گرفتم که یک وقت خدای ناکرده ناراحت نشود. سر ناهار مخصوصا کارهایی می کرد که من چهار شاخ مانده بودم...ولی خب با هزار جور مکافات نخندیدم. عصر با خواهرم رفتیم خرید. ماشین را که پارک می کرد من همین طور که ایستاده بودم خمیازه می کشیدم. یکدفعه دیدم یک آقای نه چندان محترمی که منتظر بود زن و بچه اش از ماشین پیاده شوند ادای من را در می آورد. یک کمی جا خوردم. توی دلم گفتم مرد حسابی از سن و سالت و زن و بچه ات خجالت بکش و موفق شدم که با یک کمی عصبانیت جلوی خنده ام را بگیرم. شب شام با دخترخاله و خواهرم خانه داییم بودم. بعد از شام زندایی جان فیلم عروسیشان را گذاشت. حتی موقعی هم که FRIENDS تماشا مي كنم اينقدر نمي خندم. هربار كه اين فيلم را مي بينم به قيافه احمقانه خودم در سن ۱۱ سالگي مي خندم. منتهي خب ايندفعه دخترخاله جان هم بود و ۲ تايي ولو كف زمين غش غش مي خنديديم و دايي جان حيران ما دو تا را نگاه مي كرد. ياسي كه خب طبيعتا غايب بزرگ عروسي والدينش است٬ پا به پاي مي خنديد و ما دو تا را به خاطر قيافه هاي ابلهانه مان در فيلم مسخره مي كرد. فرناز جان هم به جاي اينكه به سرخپوستي بازي خودش در فيلم بخندد٬ تا دوربين روي يكي از مرحومين فاميل زوم مي كرد٬ اشك توي چشمهايش جمع مي شد. البته بگذريم كه خود من هم وقتي داداش فسقليم را ديدم يك دفعه دلم براي بچه بودنش تنگ شد. ديروز ناهار استفانو آمده بود خانه مان. بعد از ناهار نشسته بود و با كلي افتخار تعريف مي كرد كه در ايتاليا به كلاس رقص فلامينگو و تانگوي آر‍ژانتيني مي رود و من با اين قوه تخيل احمقانه اي كه دارم٬ در ابري كه بالاي سرم در آمده بود داشتم تصور مي كردم كه چطوري با اون يك متر و نود و خورده اي قد و هيكل دراز و لاغرش تانگو مي رقصد و كم مانده بود كه قاه قاه بزنم زير خنده و طفلكي را ناراحت كنم. شب هم الكي الكي با ياسي تا ساعت ۱۰ شب به در و ديوار خنديديم. نصفه شب ساعت ۲ با صدای اس ام اس دختر خاله ام از خوب پریدم...یک جک احمقانه بود که باعث شد خواب از سرم بپرد و یک ربعی می خندیدم. امروز صبح در ماشين توي كوچه منتظر خواهرم بودم و راديو اخبار ورزشي گوش مي كردم. مصاحبه مطبوعاتي فيروز كريمي بعد از بازي با صنعت نفت...با صداي بلند مي خنديدم و براي داييم اس ام اس مي زدم. سرم را كه بلند كردم ديدم يكي از همسايه هايمان هاج و واج دارد نگاهم مي كند. پريدم از ماشين بيرون كه سلام كنم. گفت: مامان و بابا كه نيستند ظاهرا حسابي برايتان سخت است! نمي دانم٬ شايد منظورش اين بود كه ديوانه شده ام ولي به زور لبخند زدم و گفتم نه بابا! به ه هر حال در دو روز گذشته لاي هيچ كتابي را باز نكردم و يك كلمه هم درس نخواندم. در عوض كلي خوش گذشت. امروز مي خواستم خر عزيز را شهيد كنم...اما همين الآن سحر اس ام اس زد كه عصر مي آيد پيشمان. به خنديدنش مي ارزد. براي همين فكر كنم امروز هم نشود بيشتر از ۲ ساعت درس بخوانم!

امروز احساس خوبی داشتم. سر کار نرفتم...صبح خوب درس خواندم. یک کمی مامان بازی در آوردم و خانه را جمع و جور کردم. بدون مامان از خانه مان بدم می آید. عصر دایی جان و زندایی جان و یاسی جانم آمدند. یاسمن از همیشه مهربانتر شده و از وقتی رسیده چند بار الکی الکی من را بغل کرده و بوس کرده است. داشتن تنها یک دختر دایی در این دنیا هم مزه خودش را دارد. مخصوصا وقتی ۱۳ سال ازش بزرگتر باشی و از روز اولی که به دنیا آمده است احساس می کنی که حاضری برایش بمیری. اگر دو سه روز نبینمش احساس خفگی می کنم. 

دو سه هفته دیگر بچه های دانشگاه همه بالاخره در تهران جمع خواهند شد. دلم برای پدیده خیلی تنگ شده است. باز هم دوسه هفته دیگر لیدا (Leida) می آید ایران. سرم با او هم شلوغ می شود. شاید بشود گفت که به نوعی همزاد ایتالیایی من است. لیسانس زبان و ادبیات فارسی٬ عاشق ایران و در حال نبرد با همه کسانی که راجع به ایران پیش داوریهای تندی دارند و متاسفانه در این روزها این قضاوتها بد و بدتر می شود! احتمالا با یک فرانچسکای دیگر که او هم لیسانس زبان و ادبیات فارسی دارد در روزهای آینده آشنا می شوم...فرانچسکای شماره یک که در نوع خودش اعجوبه ای است. این یکی هم باید اینطور باشد...حداقل زیادی فارسی را دوست دارد...اگر اشتباه نکنم در تهران با یک پسر افغانی دوست شده است. ذهنتان به سمت افغانیهای توی خیابان نرود.

اومدم ابروش را بردارم زدم چشممش رو کور کردم

می خواستم غلط دیکته ها رو درست کنم کل مطلب پرید

دیروز نسبت خویشاوندی نزذکی با سگ آقای پتی بل داشتم. البته فقط سر کار. فکر کنم حضرت والا فهمیده باشد که اوضاع خراب است. از همین حالا هم دست پیش می گیرد که مبادا زبانش لال پس نیفتد. بنده هم منتظر کوچکترین مردم آزاری هستم تا گفتگوی دوستانه ای با مدیر رادیو داشته باشم. هرچند که اوضاع و احوال نشانگر افزایش شکایت همگانی است و متاسفانه حضرت والا می تواند روزهای بدی در پیش رو داشته باشد. ولی واقعا میزان نفهمی اش حرصم می دهد. اگر به خاطر مشکل قلبی و زن و بچه دار بودنش نبود تا حالا صد بار نسخه اش را پیچیده بودند.حتی قبل از اینکه من پایم به ساختمان برون مرزی باز شود. پس یارو آدم شو دیگه!!!!! فکر کنم یک اولتیماتوم یک ماهه برایش در نظر بگیریم و بعد اقدام کنیم. حالا بگذریم که دیروز یکی از همکاران شفیق از ما اناث به خاطر احساسات زنانه دست و پا گیرمان شاکی بود و می گفت باید یک بار برای همیشه وضع خودمان را با حضرت والا روشن کنیم. تنها مشکلم این است که هفته ای ۳ روز با او پخش زنده دارم و می ترسم اذیت کند. هر چند که اگر دست از پا خطا کند مستقیما به دفتر مدیر رادیو مراجعه می کنم.

خبر آخر اینکه والدین محترم یکشنبه شب ۱۰ آذر برای مدت یک ماه به مسافرت خواهند رفت. مادر جانم یک کمی ناراحت است و دلشوره ما سه تا خرس گنده را دارد. من هم مدام می گویم مامان جونم شما هم سن من که بودی سه تا بچه داشتی. پدرجان هم ظاهرا به شدت در صدد کنترل ناراحتی هایش است. شاید من خیلی بیشتر از خواهر و برادرم بدانم چقدر این مرد ظاهرا جدی و محکم چقدر احساسات پاک دارد و چقدر از دوری ما سه خرس گنده عذاب می کشد. خدا به داد برسد دم فرودگاه رفتنشان...طفلکی بابام!!! مامان نشان داده که آنقدر هم احساساتی نیست...ولی بابا!!!!!!!!!!!!!

یک چیز دیگر: چند شب پیش سر میز شام داشتم می گفتم که احتمالا حقوق بشر قبول می شوم. پدر جان نگاه سنگینی کرد و گفت: هر کاری می کنی بکن ولی دور و بر حقوق بشر را خط بکش! من هم گفتم: ای بابا! همه که شیرین عبادی نمی شوند. نترسید...! ولی خب جرات نکردم بگویم که بیشتر از حقوق بین الملل از حقوق بشر خوشم میاد...! پس خواهش می کنم دعا کنید همان بین الملل قبول شوم٬ و گرنه پدر جان کلی غصه خواهند خورد. ولی به خدا من از لحاظ فکری کوچکترین شباهتی به خانم عبادی ندارم. حداقل فمینیست نیستم.

راستی٬ مرسی از کمکی که نکردید. خودم فهمیدم "مصادره بر مطلوب" چیه!