زندگی یعنی همین

یک چیزی هست به اسم وطن. وطن یعنی همه چیز. یعنی تو٬ یعنی هویتت٬ یعنی قلبت٬ یعنی گذشته و آینده ات. یعنی همه کوله باری که روی دوشت است و هر جا که باشی بودنت به آن بسته است. ایران و سرزمین پارس وطن من است. جایی است که یادش که می افتم گلویم به هم می پیچد. جایی است که دلم برای آدمهایش تنگ شده است. برای خاک زیر پایم دلتنگم. برای همه زشتی ها. بوی دود. مردم اخمو و بداخلاق. برای شلوغی ها و ترافیکش. چون وطن برای من یعنی ایران. یعنی بودن. یعنی یک لبخند و یک حس غرور این اواخر سرافکنده. برایم قطره اشک شیرینی است که روزی که ترکش کردم به عظمتش قسم خوردم که برخواهم گشت و آنچه را که برایش مفید می دانم به ارمغان خواهم آورد تا هم نام گذشتگانم را بالا ببرم و هم فردای فرزندانم را بسازم. شعار نمی دهم. سیاسی هم نیستم. وطن پرست اما هستم. و دلم می خواهد که از ایرانی بودن خودم به تمام دنیا فخرفروشی کنم. دلم می خواهد مردم کشورم مثل مردم اینجا بخندند. دلم می خواهد صدای خنده های جوانهای ایرانی خیابانهای کشورم را بر دارد.

پس من هم هستم. دلم می خواهد حتی برای یک بار هم که شده باور کنم دموکراسی وجود دارد و من هم می توانم...پس من هم هستم و دلم می خواهد شنبه صدای شادیم از اینجا به تهران برسد!

چند روزی میلان بودم. مامان و بابا باید برمی گشتند ایران. دیروز هم در ایتالیا رای گیری بود: انتخابات شورای شهر و اتحادیه اروپا. رای دادن برایشان خیلی عادی است. یعنی مثل شام شب است. می دانی که همه رای می دهند و اگر نگاهشان کنی و بگویی من که رای نمی دهم در جا چند تا شاخ در می آورند و به بدترین حالت ممکن نگاهت می کنند و اسمت را می گذارند شهروند بد. هیچ سر و صدایی هم نمی کنند. دیروز سر ناهار خانواده مائورو بحث داغی داشتند که به چه کسانی رای بدهند. من و مایا٬ یک دختر انگلیسی که مشغول تحصیل در مقطع دکترای تاریخ هنر رنسانس است٬ نگاهشان می کردیم. فرقمان این بود که مایا با پیروی از سیاست انگلیسی کاملا ساکت بود و من سربه سرشان می گذاشتم و می خندیدم. اینجا کم هم بی قانونی نمی شود. مثال: برلوسکونی که نخست وزیر است نفر اول لیست کاندیداهای حزبش برای انتخابات اتحادیه اروپایی است. هم از نظر قانون اساسی ایتالیا و هم منشور اتحادیه اروپایی این کار غیرقانونی است. اما برلوسکونی با وقاحت تمام خودش را کاندید می کند چون می داند مردم به او رای می دهند٬ بعد چون خب پست نخست وزیری از نمایندگی در اتحادیه اروپایی چرب تر است به نفع نفر دوم یا سوم لیست خودش کناره گیری می کند. درست مثل همین قضیه در مورد وزیر دفاعشان هم اتفاق افتاده است.

با مائورو از تقلب در انتخابات حرف می زدم و می گفت محال است که اینجا٬ یعنی در ایتالیا٬ تقلب شود. برایشان دموکراسی و رای دادن از سریر مقدس هم والا مقام تر است و اگر خود عیسی مسیح هم بیاید و بگوید رای ندهید می گویند برو بابا٬ حالت انگار خوش نیست.

ساعت ۱۰ شب با مائورو و خانواده رفتیم برای رای گیری. جلوی لیستها ایستاده بودند و بحث می کردند و من می خندیدم. با جدیت تمام و خونسردی رفتند رای دادند و با خنده هم برگشتیم خانه. تلویزیون برنامه های عادی خودش را داشت و خبری از گزارشات خفن در مورد حضور پرشور مردم نبود. کسی هم نبود بگوید آی آفرین به این ملت پرشهامت ایتالیا که رای می دهند. توی حیاط رای می دن بدو بابا!!! رای می دهند. بحث می کنند. انتقاد می کنند. بد و بیراه می دهند. ناراحت می شوند و خوشحال. برلوسکونی می برد و نفرینش می کنند. اما باز می روند و رای می دهند و کارت مخصوص رایشان مهر می خورد و آب از آب تکان نمی خورد.

 

در این گیر و دعوا و مباحثات اینترنتی و تلویزیونی سر انتخابات نصیب من یا خنده است یا عصبانیت. بار سنگین خشم خیلی بیشتر از لبخند یا هیجانات زودگذر و به قول خودمان جوگیر شدن است.

 مطلب قبلی که همین جا پست کردم را اگر بخوانید متوجه خواهید شد که گذارم افتاده است به اعراب و زندگی خوب و آرامش بخش با آنها. همه آنها بورسیه دولت عربستان و شخص شخیص ملک عبدا... هستند. مبلغ بورسیه هم ۵۰۰ یا ۶۰۰ یورو نیست. هر دانشجو بالغ بر ۲۷۵۰ یورو در ماه می گیرند و در مورد دخترها که باید حتما همراه با یک مرد "محرم" باشند ۲۰۰۰ یورو هم حواله آن آقای محرم که ممکن است پدر٬ همسر و یا برادر باشد می شود. اگر هم زوج باشند که هر کدام همان ۲۷۵۰ تا را بدون هیچ گونه تعهد به خدمتی برای دولت می گیرند. دیروز علا حکم بورسش را که ملک عبدا... امضا کرده بود نشانم داد و نمی دانم بگویم که تا کجایم سوخت. تاکیدی که بر تاریخ سرزمین عربستان و تاریخ آل سعود کرده بود. توجهی که به تحصیل فرزندان خاک مقدس "عربستان" در بهترین دانشگاههای دنیا و فراهم کردن رفاه صددرصد و نه نسبی دانشجویان در مدت تحصیل داشت. "شما نمایندگان مملکت سعودی در خاک بیگانه هستید و ملزم به سکونت در بهترین مکانها و پوشش با بهترین و زیبنده ترین البسه و ایاب و ذهاب با بهترین وسایل هستید. به عنوان نمایندگان مملکت سعودی و دین اسلام باید بهترین الگوی زندگی مسلمانان را به جهانیان عرضه کرده و نام اسلام و پیامبر ختمی مرتبت (ص) به نیکی در تمامی دنیا پراکنده کنید".

کاری به این ندارم که بچه های سعودی چه می کنند و چقدر درس می خوانند و چقدر مسلمان هستند و چه و چه. اما می خواهم بگویم که حالا که دارید در سر و کله خود می زنید که چه بکنید و چه نکنید و به کی و چه جوری رای بدهید به این هم فکر کنید که ما مردمی هستیم که با وجود تاریخ تقریبا ۳ هزار ساله و تمدنی چنین و چنان شدیدا دچار از خودباختگی هستیم و نمی دانیم تاریخ اصلا یعنی چه.

عربها را دوست دارم و نمی خواهم چیزی بنویسم که بوی ضد عربیت داشته باشد. اما می خواهم بگویم که ما هم پول نفت و گاز داریم و هم تاریخ داریم و هم باهوشتریم و هم هزار چیز دیگر. چی است که ما این هستیم و عربها این...!! جوابش با شما...

اینجا می گویند اگر یک ساعت در میدان کامپو بنشینی محال است که با کسی دوست نشوی.

 من همیشه نسبت به آشناییهای جدید خوش بین بوده ام٬ چون تا به حال از یک سلام ساده و یک لبخند در جواب سلام به جاهایی رسیده ام که شاید در خواب هم نمی دیدم. بعضی مواقع هم شاید حتی یک سلام ساده هم در کار نبوده است و فقط کسی را دیده ام. بعد همان آدم در یک لحظه خاص آنقدر در زندگیم نقشش پر رنگ می شود که خودم می مانم که چرا این زندگی غیر قابل پیش بینی است و چرا این همه بازیهای جالب و زنگ به رنگ دارد.

داستانش تکراری است. باز هم اما می روم سر خط. آخر ماه فوریه یک روز استثنائا آفتابی نشسته بودم در میدان کامپو و بی خیال از دنیا سرم به کتابم بود. صدایشان را شنیدم که حرف می زدند و می خندیدند. اول فکر کردم مراکشی هستند و بلند شدم که جایم را عوض کنم که دیدم لهجه شان به مراکشی ها نمی خورد. عرب عربستانی و شیعه وسنی. از همان اول شیعه هایشان عاشقم شدند: ایرانی هستم و ایران برایشان سرزمین موعود است. اولش البته برای شوهرهایشان زیادی مدرن بودم و زیاد دوست نداشتند که زنهایشان دور و بر من باشند.

کار آموزیم که شروع شد همه شان آمدند زیر دستم. یواش یواش یخ بدبین هایشان آب می شد. گشت و گشت تا روزهایم را با عنود سر می کردم و با علا (Ola) درس می خواندم. شیعه ها قبل از امتحانهایشان تمام شارژ تلفنم را تمام می کردند و واسطه سوالهای شوهرهایشان بودند.

امروزم اما همه چیز فرای یک دوستی ساده رفته است: به اصرار علا آمده ام و با او زندگی می کنم. دیروز اسباب کشی کردم. عنود بالا و پایین می پرد و دیگر برای زندگی در٬ به قول خودش٬ سوراخ نمور و مغموم٬ فحشم نمی دهد. نمی دانم چرا آن خانه اینقدر اوراق بود. مامان تا واردش شد زد زیر گریه و بابا هم شدیدا ناراحت شد و درجا گفت باید جایت را عوض کنی. این وسط هم علا پایش را کرد توی یک کفش که باید بیایی پیش خودم. آمده ام اینجا بین همه شان. همه شان اینجا هستند و در یک طبقه هستیم و بعد از چند ماه وقتی می خوابم چشمهایم را که باز می کنم واقعا صبح شده است.

خلاصه اینکه از یک سلام ساده رسیده ام به جایی که دیگر پسرهای شیعه دیگر نسبت به من بدبین نیستند: شده ام وکیل مدافع محمد بیچاره که چپ و راست اینجا استادها در حقش نامردی می کنند. دنبال کارهای پذیرش دانشگاه علی هستم. با صامی دنبال هدیه برای نامزدش می روم. از سایه تورکی و سلطان فرار می کنم. حالم خوب است و آرامش دارم. مامان و بابا هم هستند...خدا را شکر می کنم. میدان کامپو را دوست دارم...سیه نا را هم دیگر دوست دارم...خدا را شکر!

اما بازی روزگار را ببین...من ضد عرب کجا افتاده ام و چقدر هم خوشحال هستم.

 

 

وقتی این ترمز را برداری اینقدر راحت می نویسی و حرف می زنی و آنقدر احساس رضایت می کنی که جایی برای فکر برای خودت نمی گذاری. هزار و صد بار وقتی حرف بی ربط می شنوی خودت را می زنی به کوچه علی چپ. و هزار و صد بار وقتی می خواهی بنویسی جلوی خودت را می گیری. همین الآن سر نوشتن همین چیزها هزار بار مجبور شدم هر کلمه را سبک و سنگین کنم.

وقتی حرفی سر دلت سنگینی می کند و می خواهی ولش کنی ترجیح می دهی حرف توی دهانت بماسد و یادت می افتد که پدربزرگ هزار بار بهت گفته است که نجابت زیادی نکبت میاورد.

دست خودت نیست که زیادی جدی هستی و در عین حال با همه سر شوخی داری. دست خودت نیست که از بازیهای عاشقانه و رمانتیک بازی دلت به هم می خورد و نه می توانی دنبال کسی بدوی و نه خوشت می آید به کسی التماس کنی و دلت می خواهد همانی باشی که هستی و بگویی و بخندی و دنبال جنبه جدی زندگی باشی. دلت می خواهد زیر سایه یک درخت بنشینی و یک سیب گاز بزنی و یک کتاب بخوانی و هر کسی را از آن دور و بر رد می شود بگذاری سر کار و سرت گرم بشود. دلت می خواهد بنشینی گوشه یک بار و سرت به یک روزنانه گرم باشد و با قهوه چی ها شوخی کنی. دلت می خواهد بروی یک کتابفروشی و بنشینی روی زمین و کتاب بخوانی و بقیه را نگاه کنی و ببینی فلان دختر با عینک سراغ چه کتابهایی می رود. دلت می خواهد هر وقت خواستی آهنگ جواد گوش بدهی و هر وقت خواستی بروی سراغ آهنگهای سنگین. دلت می خواهد روزی صدبار بروی توی سایت یوتیوب و بنشینی غرور و تعصب نگاه کنی و مست قیافه کالین فرت بشوی. دلت می خواهد هر وقت خواستی حرف نزنی و هر وقت خواستی چرت و پرت بگویی. دلت می خواهد آنطوری که می خواهی نماز بخوانی و حوصله هم نداری به کسی بگویی که چرا اصلا نماز می خوانی و چرا نمازت را تند یا کند می خوانی.

دلت برای فرناز٬ سپیده و سحر و ساناز و پریسا و یا شاید حتی بنفشه تنگ شده است. دلت می خواهد بروی کیش میش و مثل ندید بدیدها سراغ شهروز را با ساناز و پریسا بگیری و اصلا هم ندانی که این شهروز اصلا چه شیخی است.

از همه بدتر این است که می دانی چه کسانی اینجا را می خوانند. ای بدبختی. من دلم می خواهد هر چی می خواهم بنویسم. اما نمی شود که...