زندگی یعنی همین

یک چیزی هست به اسم وطن. وطن یعنی همه چیز. یعنی تو٬ یعنی هویتت٬ یعنی قلبت٬ یعنی گذشته و آینده ات. یعنی همه کوله باری که روی دوشت است و هر جا که باشی بودنت به آن بسته است. ایران و سرزمین پارس وطن من است. جایی است که یادش که می افتم گلویم به هم می پیچد. جایی است که دلم برای آدمهایش تنگ شده است. برای خاک زیر پایم دلتنگم. برای همه زشتی ها. بوی دود. مردم اخمو و بداخلاق. برای شلوغی ها و ترافیکش. چون وطن برای من یعنی ایران. یعنی بودن. یعنی یک لبخند و یک حس غرور این اواخر سرافکنده. برایم قطره اشک شیرینی است که روزی که ترکش کردم به عظمتش قسم خوردم که برخواهم گشت و آنچه را که برایش مفید می دانم به ارمغان خواهم آورد تا هم نام گذشتگانم را بالا ببرم و هم فردای فرزندانم را بسازم. شعار نمی دهم. سیاسی هم نیستم. وطن پرست اما هستم. و دلم می خواهد که از ایرانی بودن خودم به تمام دنیا فخرفروشی کنم. دلم می خواهد مردم کشورم مثل مردم اینجا بخندند. دلم می خواهد صدای خنده های جوانهای ایرانی خیابانهای کشورم را بر دارد.

پس من هم هستم. دلم می خواهد حتی برای یک بار هم که شده باور کنم دموکراسی وجود دارد و من هم می توانم...پس من هم هستم و دلم می خواهد شنبه صدای شادیم از اینجا به تهران برسد!