زندگی یعنی همین

ایران ساعت ۶ صبحه...دارم می نویسم چون می دونم یادم نمیره. زبان به کار که می افتد زخم می کند. خون راه می اندازد. خورد می کند...می میری. من مردم. اما گریه نکردم. آهای آقای خدا من دیگر نمی دانم با این همه چوب که می زنی کجا می خواهم برسم. آقای خدا ازت نخواستم یک ذره آروم بشم که درس بخوانم؟مرسی از این همه توجه...مرسی!! ولی دیدی که له شدم. ببین من داشتم سعی می کردم یاد بگیرم که آنهایی را که دوست ندارم دوست داشته باشم. خودت نگذاشتی. بعدا نگی من نگفتم. خدایا ولی رسمش نبود که اینطوری خورد بشوم. ولی بازم مرسی. اینج ۴:۳۰ صبحه و نمی خوابم...